Αρχική

“ΑΠΟ ΤΟ  ’31 ΚΑΙ ΓΙΑ… ΠΑΝΤΑ, ΠΑΝΤΑ, ΠΑΝΤΑ”

80 ΧΡΟΝΙΑ ΛΥΚΟΠΟΥΛΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Στις 13 Δεκεμβρίου του 1931, δέκα Λυκόπουλα με γκρι πουκάμισο, πράσινο μαντήλι και γκρίζο σκούφο έδιναν την υπόσχεσή τους στην αυλή του Λυκείου Μακρή στην οδό Ιπποκράτους αρ 5, στην Αθήνα….

Αρχηγός της Αγέλης ανέλαβε ο Α. Σαράτσογλους και Υπαρχηγός ο Κ. Δοξιάδης.

Η Αγέλη συγκεντρωνόταν στο περίφημο υπόγειο της οδού Ξενοφώντος που στέγασε κατά καιρούς την 3η και την 17η Ομάδα. Το πρόγραμμα είχε σαν βάση του την “Ιστορία του Μόγλη”, που θα
αποτελέσει έκτοτε την Ιστορία πλαίσιο του Κλάδου Λυκοπούλων.

Σήμερα, 80 χρόνια μετά δε μιλάμε πια μόνο για το Μόγλη…Μιλάμε για όλους τους μύθους που κατά καιρούς γοητεύουν τα παιδιά μας και εκμεταλλευόμενοι τα “εργαλείᔨ του κλάδου μας,  κάνουμε αυτές τις «φάτσες» Πρωταγωνιστές σε αυτές τις ιστορίες και τους βγάζουμε από τη θέση του τηλεθεατή ή του αναγνώστη ενός παραμυθιού….Οξύνουμε τη φαντασία του με ένα καπέλο και μία μπέρτα, με ένα πλαστικό σκήπτρο ή με μία μπάλα…με τα κριτήρια αξιολόγησης κοιτάμε με μεγεθυντικό φακό την κάθε προσωπικότητα ξεχωριστά, με τις ερασιτεχνικές ασχολίες τους ανοίγουμε νέα παράθυρα γνώσεων, και μέσω αυτών προσπαθούμε να βοηθήσουμε στην ανάπτυξη του παιδιού σε όλους τους τομείς…στο πνεύμα, το σώμα, την κοινωνικοποίηση του, την επαφή με τη φύση, και τις τεχνικές δεξιότητες…

Στο τέλος των συγκεντρώσεων, όχι πια μόνο στην οδό Ιπποκράτους αλλά από την Αλεξανδρούπολη μέχρι την Κρήτη και από τη Χίο και τη Ρόδο μέχρι την Κέρκυρα….σε όλη την Ελλάδα καθώς και την Αίγυπτο, τον Καναδά και την Αυστραλία (απόδημοι Έλληνες),  χιλιάδες Λυκόπουλα πια, ακούν από τον Ακέλα τους μία όμορφη Ιστορία που τους μιλάει για τη ζωή…για το χθες το τώρα και το αύριο…

Τόσα χρόνια όλοι εμείς, όλοι εσείς, όλοι μας έχουμε πάρει στην πλάτη μας την Ιστορία του Κλάδου Λυκοπούλων και την προχωράμε μπροστά…

Εφορεία Κλάδου Λυκοπούλων Γενικής Εφορείας  Σώματος Ελλήνων Προσκόπων

                                                         
                                                                      “Ένα σήμα αρκεί, το ταξίδι να συνεχιστεί”